عرصه فرهنگ در کشور ما داستان عجیبی پیدا کرده است! ما در سطح جامعه عملاْ با سه سطح فرهنگی مختلف روبرو هستیم که در اکثر مواقع با یکدیگر تضاد دارند. فرهنگی که به عنوان فرهنگ رسمی از رسانه های ملی و رسمی تبلیغ می شود کاملاْ متفاوت از فرهنگی است که در خانواده ها وجود دارد. این فرهنگ نیز کاملاْ با فرهنگ عرصه عمومی و جامعه متفاوت است. به راستی اگر فردی قصد داشته باشد که در این جامعه تربیت شود٬ باید کدام فرهنگ را اصل بداند و تحت تأثیر کدام یک واقع شود! آیا مراسم ازدواج های و جشن های خانوداگی ما از صدا و سیما قابل پخش است؟! (در حالی که در سایر کشورها برخی شبکه ها به این امر مبادرت می ورزند!) حتی در عرصه عمومی هم اگر فیلم یکی از مراسم های خانوادگی پخش شود به معنای یک رسوایی بزرگ است!!! خانواده هم فرهنگ عرصه عمومی را نمی پذیرد. در ایران قدم زدن در خیابان و گپ زدن در پارک ها و کافه ها معنایی متفاوت با فرانسه را دارد. عرصه عمومی در ایران بعضاْ به محلی فاسد و غیر قابل اطمینان تعبیر می شود. به نظر می رسد بخش قابل توجهی از تنش های خانوادگی و مسائلی که تحت عنوان شکاف نسلی مطرح می شود به همین تفاوت فرهنگ عمومی و فرهنگ خانوادگی مربوط شود. آیا می توان کشوری را در دنیا یافت که تا این حد فرهنگ رسمی و حکومتی آن از فرهنگ خانواده و آن هم از فرهنگ جامعه متفاوت باشد. در اکثر کشورها حتی لباسی که مردم در خانه می پوشند با پوشش آنها در خیابان متفاوت نیست. رسانه های رسمی نیز همان ها را نشان می دهد. اما در ایران ما مجبوریم در برابر هر کدام از عرصه های فرهنگی رفتارهای متفاوتی را پیشه کنیم. بسیاری از خواهران ما در منزل دیگر مانند مادران ما رعایت حجاب اسلامی نمی کنند٬ در عرصه عمومی یک نوع پوشش دارند و در عرصه رسمی٬ در دانشگاه یا محل کار به گونه ای دیگر. هر سه اینها هم (به جز خانواده های متوسط به بالای شهری) این پوشش انتخابی نیست. به راستی اگر خواهران ما بخواهند در خارج از دسترس هر سه فرهنگ (مانند ادامه تحصیل در خارج از کشور) زندگی کنند٬ کدام رفتار را برمی گزینند؟ شکاف دولت ـ ملت٬ شکاف نسلی٬ جهانی شدن٬ گذار به مدرنیته٬ عصر ارتباطات و رسانه ای شدن و ... کدام یک در ایجاد این وضعیت مؤثرند؟ آیا در ایران نهادهای فرهنگ ساز قوی و مؤثری وجود دارند که همبستگی لازم را ایجاد کنند؟