در کنار بسیاری از زوایای مختلف عزاداری های حسینی برخی از این دسته ها هم برای خود حکایتی داشتند. دسته هایی که تعداد نوازندگان آن به مراتب بیشتر از عزاداران آن است و نوازندگان درام با تبحر خاصی ریتم های ۴/۴ ٬ ۴/۲ و حتی ۸/۶ را می نوازند و خواننده هم در کمال تعجب روی یکی از آهنگ های شاد و معروف داخلی٬ لس آنجلسی و حتی خارجی شعری سوزناک و حسینی را جایگزین کرده است. این ترکیب هارمونیک در نهایت نه تنها انسان را غمگین نمی سازد و حداقل به تفکر درباره این واقعه تاریخی فرو نمی برد٬ بلکه در بهترین حالت برای یک انسان مذهبی  آهنگ های غیرمجاز به همراه حرکات موزون را تداعی می کند. داستان وقتی جالب تر می شود که عزاداران را با موهای سشوار کشیده خروسی همراه با ژل فراوان و ... با چهره هایی شاد و نگاه هایی کنجکاو می یابیم!! دسته ای با چنان ریتمی و چنین عزادارانی در حرکت است. در حواشی و دنبال آن هم زنان و دخترانی را می بینیم که گویی برای ورود به سالن مد خود را آراسته اند. اگر رنگ مشکی و تعدادی از نمادها را از این دسته می گرفتیم آن گاه چه نامی می شد بر روی آن گذاشت؟

به نظر می رسد این حالت بیشتر از یک خلأ بزرگ سرچشمه می گیرد. چرا که متأسفانه باید عرض شود این وضعیت در نواحی مرکزی و متمایل به جنوب تهران بیشتر مشهود بود. عزاداران نواحی شمال و غرب را طبقات سنتی خاصی تشکیل می دهند و سایر طبقات به صورت جدی درگیر این مراسم نمی شوند و اگر هم بشوند بسیاری از ظواهر و شئون را رعایت می کنند. 

اما به جز مسأله طبقات و آزادی ها و تفریحات سالم و ... به نظر می رسد که این حالت بیشتر منبعث از خلأ جشن های ملی است. مسأله ای که در اکثر کشورها وجود دارد و فرهنگ کشور ما نیز از این نظر بسیار غنی است. اما متأسفانه بنا به دلائلی به فراموشی سپرده شده اند. تمایل به شادی های جمعی و با هم بودن در نسل جوان غیرقابل انکار است. تمایلی که به تدریج فرهنگ عزاداری های جمعی را نیز تغییر می دهد.